Recenzja: Indiana Jones and the Great Circle - The Order of Giants odkrywa jeszcze bardziej wciągającą symulację przygód

Nie spodziewajcie się, że Zakon Olbrzymów poprawi dwa problemy (dla niektórych poważnych, dla innych pomniejszych), które miały Indiana Jones and the Great Circle. Ani jego walka nie jest bardziej wyrafinowana i wyszukana, ani skradanie się nie rywalizuje z najlepszymi w tym gatunku. Jeśli jednak pokochałeś oryginalną grę od początku do końca - a my ogłosiliśmy ją GOTY z 2024 roku - to rozszerzenie bez problemu będzie z Tobą pracować.

Bo czego można wymagać od DLC do oryginalnej przygody? "Więcej tajemnic, nowe lokacje, świeże łamigłówki, sceny akcji"? Jestem pewien, że twoja odpowiedź byłaby zgodna z tymi liniami i to jest dokładnie to, co zapewnia ci to DLC.

Jako punkt wyjścia, biorąc pod uwagę jej popularność i oczywiste cechy fabularne, MachineGames wybrało Watykan, twoją pierwszą dużą mapę do eksploracji w podstawowej wersji gry. Stąd dosłownie rozgałęziasz się na opcjonalną ekspedycję, alternatywną i równoległą do głównego wątku fabularnego Wielkiego Kręgu, co prawda powiązaną w kluczowych aspektach, takich jak legendy o gigantach Nefilim czy układy między Stolicą Apostolską a dyktaturą Mussoliniego, ale wprowadzającą nowy i do pewnego stopnia współczesny element: kult boga Mitry. I to by było na tyle, na ile jestem w stanie wyczytać.

Wszystko to oznacza, że zboczysz z drogi wspólnej między kościołem a czarnymi koszulami, aby w końcu zbadać kanały ściekowe (w tym słynną Cloaca Maxima), odcinek Tybru, kilka pięknych ulic Rzymu i kilka fascynujących ruin.

Po drodze, od 5 do 8 godzin zawartości, w zależności od tempa i tego, jak bardzo eksplorujesz każdy zakątek, otrzymasz kolejną porcję różnych typów rozgrywki, które charakteryzowały Indiana Jones and the Great Circle w zachwycającej mieszance gatunków, która, bardziej niż się spodziewaliśmy na początku, ostatecznie skłaniała się ku wciągającym symulatorom, choć ze świetnym filmem i przygodowym akcentem.

A jak radzą sobie te różne sekcje? Całkiem nieźle. Szczególnie podobało mi się kilka lub trzy bardziej skomplikowane łamigłówki, albo dlatego, że z powodzeniem wykorzystywały mechanikę już widzianą w podstawowej grze, albo dlatego, że naprawdę wymyśliły lub przekręciły coś nowego. W rzeczywistości niektóre sekrety są dość daleko idące i zaryzykowałbym przewidywanie, że większość graczy nie ukończy zawartości w pełni bez przewodnika po Zakonie Olbrzymów, w którym znajdują się wszystkie artefakty Mitry, takie jak ten, który przygotowaliśmy dla was w Gamereactor.

Chcę powiedzieć, że DLC zdołało wywołać we mnie takie same uśmiechy, jak oryginalna gra niecały rok temu. Jest kilka bardzo autentycznych przerywników filmowych, takich jak Indy wyglądający z włazu na środku rzymskiej ulicy lub pierwsze spotkanie z członkami kultu, a także kilka bardzo zabawnych momentów w walce na żywo, jak wtedy, gdy musisz zepchnąć czarne koszule do studni. Po tej walce, jak również po skradaniu się, jak powiedziałem, nie spodziewaj się wiele więcej: jest bardzo dobrze wykonana wizualnie, ale wrogowie są dość głupi i zwykle dostaniesz się tutaj bardzo obezwładniony umiejętnościami w postaci "książek przygodowych", więc trudno im cię pokonać w końcu. Ostatni boss wyglądał jednak i udało mu się być nieco inaczej i świeżo.

Patrząc na drobniejsze szczegóły, podobał mi się również sposób, w jaki projektanci starali się używać bata w nieco inny sposób w sekcjach wspinaczkowych i platformowych, czy genialne pismo w wielu dokumentach. Jednocześnie są też drobne złe szczegóły, takie jak kilka niefortunnych aktualizacji efektu rozmycia ruchu i szereg usterek, w większości drobnych, ale jeszcze jednej poważniejszej, która zrujnowała mi jedną z najlepszych zagadek, o czym można przeczytać w poradniku. Być może kolejnym minusem byłoby to, że projekt poziomów/map jest czasami niepotrzebnie zawiły. Nie ma nic złego w tym, że czujesz się zagubiony i musisz mieć oko na te ładne, ręcznie rysowane mapy, ale zwłaszcza szukanie kilku ostatnich sekretów Cloaca Maxima wydawało się leniwym urządzeniem do zmylenia lub sztucznego wydłużenia gry.

W każdym razie niczego mi nie brakowało (nie sądzę, żeby jedna z tych oskryptowanych, wybuchowych sekwencji akcji z podstawowej gry miała tu jakiekolwiek miejsce) i świetnie się bawiłem, rozwiązując skomplikowane zagadki w tej zawartości. Dobry stosunek jakości do ceny (czułem się znacznie lepiej pod względem wartości niż w przypadku DK Island i Emerald Hunt), chociaż jest to dziwna oferta przynajmniej dla graczy Game Pass. Teraz mam nadzieję i modlę się do Mithry, że Bethesda i MachineGames będą w stanie zabrać się za stworzenie kontynuacji tego, co dla mnie było jedną z najlepszych grywalnych przygód ostatnich czasów.