Greedfall 2: The Dying World Zapowiedź praktyczna: Świat, który znałeś, wywrócony do góry nogami

Prawie pięć lat po premierze hitowej gry RPG Greedfall firmy Spiders, która wprowadziła graczy w zupełnie nowy i wciągający świat, wracamy z sequelem. Greedfall 2: The Dying World stawia nas po drugiej stronie medalu z pierwszej gry. W Greedfall przybyliśmy do niepodbitej krainy jako kolonizator, chcąc zdobyć fortunę i zawrzeć pokój (lub wojnę) z rdzennymi mieszkańcami.

W sequelu role się odwracają. Wcielamy się w Doneigada, czyli mędrca tubylców, kogoś, na kim można polegać jako na przywódcy społeczności i obrońcy wszystkiego, co naturalne. Mamy pewne powiązania z obcokrajowcami, ponieważ możemy mówić w ich języku, ale poza tym wszyscy jesteśmy po stronie tubylczej, co jest interesującą zmianą perspektywy. Greedfall 2: The Dying World również nie działa jako prequel lub sequel pod względem narracji, ponieważ zamiast tego biegnie równolegle do wydarzeń z pierwszej gry. Nie widzieliśmy efektów tego w ciągu dwóch godzin spędzonych z grą, ale mamy nadzieję, że zobaczymy jakiś punkt, w którym ścieżki mogą się zderzyć w dalszej części.

Prawdę mówiąc, nie udało nam się nawet oficjalnie stać się Doneigadem w czasie naszej gry. Na początku gry masz zamiar stać się jednym z tych potężnych mędrców, gdy otrzymasz kilka kluczowych zadań, aby udowodnić swoją wartość. Zadania te dają nam mnóstwo okazji do przyjrzenia się nowemu systemowi walki i zbadania rozgałęziających się linii zadań.

Walka w Greedfall 2: The Dying World jest zupełnie inna niż w Greedfall, a to w dużej mierze dzięki dodaniu pauzy taktycznej. Podobnie jak w Dragon Age: Inkwizycja, możesz przerwać walkę w dowolnym momencie, aby rozejrzeć się i wydać rozkazy sobie i członkom swojej drużyny, niezależnie od tego, czy chodzi o wypicie eliksiru, odejście, czy użycie jednej z ich umiejętności. Walka ma wolniejsze tempo, niż można by się spodziewać, i zajęło mi trochę czasu, aby się do tego przyzwyczaić, ale po pewnym czasie zaczęło klikać i przyzwyczaiłem się do tego, którymi umiejętnościami przewodzić, które spamować w środku walki i gdzie ustawić moich ludzi, aby uzyskać maksymalną skuteczność.

Nie miałem zbyt wiele czasu, aby się tym pobawić, ale wygląda na to, że w tej grze będzie dużo różnorodności konfiguracji. Od samego początku możesz naprawdę grać kimkolwiek chcesz. Spojrzałem na zwykłego wojownika, łucznika, i pomyślałem, że nadszedł czas, aby dodać pikanterii, więc wybrałem parę magicznych bransoletek, które strzelały trucizną w moich wrogów.

Gdy mój trucizna biegał dookoła, próbując wykonać swoje zadania w Doneigad, byłem pod wrażeniem głębi zadań, które przede mną postawiono, i tego, jak gra pozwoliła mi rozwiązać moje problemy tak, jak chciałem. W ramach jednego z zadań miałem za zadanie udać się do kopalni założonej przez kolonizatorów, aby sprawdzić, czy nie zatruwają naszej rzeki. Nie mogłem przejść przez frontową bramę bez rekomendacji kogoś, kto pracował w kopalni, co okazało się szczególnie trudne, biorąc pod uwagę, że musiałem zabić jedynych górników pracujących na zewnątrz z powodu nieudanego testu dialogowego. Uwierzyłem, że nie mam szczęścia, więc znalazłem przejście od strony obozu górników, które pozwoliło mi wpaść do środka, aby przekraść się do brygadzisty i udawać, że jestem tylko kolejnym tubylcem szukającym pracy.

W tym samym punkcie powiedziałbym jednak, że rzeczy, które możesz zrobić, niekoniecznie cię powalają. Zanim zakradłem się do środka, pomyślałem, że może uda mi się porozmawiać z kapitanem pobliskiej osady, aby zmusić górników do przepuszczenia mnie. W końcu właśnie rozwiązałem dla niego sprawę skradzionej książki. Jednak nie miał dla mnie żadnego dodatkowego dialogu, kiedy się zbliżyłem. W ramach zadania masz wiele opcji, ale zadania nie wydają się przeplatać ze sobą w taki sposób, jak na przykład w pierwszym akcie Baldur's Gate III.

W tej chwili Greedfall 2 planuje premierę we wczesnym dostępie tego lata. Myślę, że warto zaznaczyć, że build, w który graliśmy, był bardzo wczesny dostęp. Podczas gdy świat wyglądał dość przyzwoicie, wiele modeli ludzi było dalekich od ukończenia, a większość NPC wyglądała jak dzieci, które zostały rozciągnięte do dorosłych rozmiarów. Pojawiły się usterki wizualne, a także błędy, które zauważyliśmy, a ogólnie gra sprawia wrażenie bardzo niedokończonej. Taki jest w pewnym sensie sens wczesnego dostępu, ale i tak warto zauważyć, jak niegotowa wydaje się być ta gra w tej chwili.

Greedfall 2: The Dying World jak na razie to mieszany worek, jeśli chodzi o wyświetlenia. Kiedy już się w to wkręciłem, uznałem walkę i projekt zadań za przekonujący, ale zajęło mi trochę czasu, aby zrozumieć wszystko, co się działo, i mam wrażenie, że nadal musiałbym się wiele nauczyć, gdybym grał przez 20 godzin zamiast dwóch. To gra RPG, która od razu daje poczucie, jak szeroka i rozległa jest, ale ma też długą, długą drogę do przebycia, zanim poczuje się w pełni ukończona.