Moi wspaniali koledzy oczywiście już się wypowiedzieli, znacznie lepiej niż ja kiedykolwiek będę mógł zrobić. Mili ludzie z pasją do gier, które łączą. Od dawna jestem w pociągu i pisałem o grach w różnych konstelacjach, m.in. dla Missil (magazyn Pettera, który miał przed współzałożeniem Gamereactor), a później dla Gamereactor, który jest moim domem od około 25 lat, najpierw jako freelancer, potem jako redaktor.

Moje zainteresowanie zawsze dotyczyło relacjonowania branży gier, a nie recenzowania gier, co skłoniło mnie do pisania niewiarygodnej ilości wiadomości, artykułów i oczywiście blogów. Czasem z radości, czasem z frustracji, a czasem po to, by wywołać debatę. Było wiele tych drugich, wiele wspaniałych dyskusji z wami, czytelnikami. Kilku z was prawie "znam" jako przyjaciół, choć znam tylko waszą nazwę użytkownika i niezliczone osoby, z którymi grałem online – a z niektórymi z was zaprzyjaźniłem się w życiu prywatnym.

To była długa droga, najpierw z magazynem, a potem z skupieniem się na stronie. Freelancerzy przychodzili i odchodzili, i mogę z dumą powiedzieć, że mam z większością z nich kontakt w taki czy inny sposób. Mili ludzie, wspaniali przyjaciele. Nie wymieniam nikogo z nazwiska, ale wszyscy, którzy byli na Gamereactor i mieliście moją drogę – bardzo dziękuję. I wielkie dzięki dla Pettera, który zaprosił mnie na początek.

To, że Gamereactor, jakiego znam, wymyka mi się z rąk, jest oczywiście bardzo smutne, ale  rzeczywistość i sytuacja gospodarcza są takie, jakie są, a niestety jesteśmy w dobrym towarzystwie z fajnymi stronami, które spotkały ten sam los mimo bardzo dużego ruchu i żywej społeczności. Przynajmniej to nie czyjaś wina, że tak się to skończyło – wszyscy staraliśmy się codziennie oferować przyjemną lekturę, a często posunęliśmy się znacznie dalej, niż można by się spodziewać, by to zrobić.

Nie będę już więcej paplać i szczerze mówiąc, czuję się głównie pusty i rozczarowany. Teraz pozostaje znaleźć nową karierę i porządnie się ustatkować, zanim zacznę myśleć o przyszłości. Bo miłość do gier pozostaje i muszę pisać, żeby czuć się dobrze – więc prędzej czy później znów pojawię się online i wypowiem swoje zdanie na temat branży gier. Na razie będziecie mogli śledzić mnie na Bluesky, Facebooku, Instagramie,  Threads i X – na których jestem aktywny, w różnym lub mniejszym stopniu.

Mój ostatni artykuł musiał dotyczyć odrzucenia Hideo Kojimy przez Sony – ostatnia branżowa uwaga z mojej strony. Bardzo dziękuję wszystkim za śledzenie i czytanie. Bez was nigdy nie byłoby to tak wspaniała kariera i okazja, by pracować z moim hobby. Do zobaczenia i odezwie się z wami gdzie indziej.

Koniec gry. Mam nadzieję, że są jeszcze kontynuacje...

Dzień wyborczy i czuwania wyborcze dobiegają końca, a jak zwykle jest tam pełno osób, które chcą wyjaśnić, że Szwecja upadnie, jeśli wygra jedna ze stron. Nie upadnie, a za cztery lata znów będziemy mieli wybory, gdy powstanie nowa konstelacja rządowa i przejmie władzę.

Szwecja to bardzo dobrze zarządzany kraj, mamy swoje problemy, ale szczerze mówiąc, są one zazwyczaj mniej niż w większości innych części świata. Czy są rzeczy, które chciałbym, żeby były inne? Bez wątpienia, ale nie jestem w tym sam i codziennie staram się przypominać sobie, że nie jestem mądrzejszy od innych i widziałem światło na tak łagodny poziom, że wiem, co jest naprawdę najlepsze

Z drugiej strony, oczywiście wierzę i mam nadzieję, dlatego głosuję zgodnie ze swoimi przekonaniami. Nie ukrywałem, że nie mam zbyt wielu sympatii dla dwóch partii marginalnych szwedzkiego parlamentu (które zwykle mają absolutnie najbardziej pewnych siebie zwolenników). Ogólnie głosowałem na niesocjalistów w ostatnich wyborach i należę do tych kłopotliwych wyborców ze środka, którzy nie zgadzają się z ludźmi zarówno po lewej, jak i prawej stronie.

Czy to znaczy, że uważam, że powinieneś zrobić to samo co ja? Nie, ale myślę, że powinieneś spróbować poczytać, może zrobić jakiś test (na przykład w Aftonbladet lub Expressen), zastanowić się, jak chcesz, żeby było – i przede wszystkim używaj swojego głosu. Wielu z nas głosuje w Szwecji, ale możemy być więcej, a warunkiem narzekania jest przynajmniej to, co możesz zrobić.

Bez względu na to, jak politycznie się orientujesz, pamiętaj, by zagłosować w wyborach w niedzielę, najlepiej wcześniej, aby mieć pewność, że to się stanie (zdjęcie z Election Authority/Fialotta Bratt).

Prosiłem o nową Onimushę od dwóch dekad, ale to nie to samo, co to, że faktycznie jest dobra, gdy się pojawia. Nie raz zdarzyło się, że sequele nie dostrzegały tego, co czyniło poprzednika tak dobrym, przez co zawodziły, a ryzyko staje się jeszcze większe, gdy mija dużo czasu, po tym, co kiedyś było możliwe, dziś często nie wychodzi łatwo.

Dlatego poczułem się uspokojony recenzją Olivera o Onimusha: Way of the Sword. Siedem, przyznaję, ale jako fan podejrzewałem, że może spodoba mi się jeszcze bardziej. Grałem jednak tylko kilka godzin, więc nie będę nadawał liczby, ale zauważam, że przygoda zaczyna się bardzo mocno.

System walki jest interesujący, a bardzo głębokie jest to, że umiejętności obronne zajmują mnóstwo miejsca. Przygoda jest też niezwykle dobrze animowana, a główny bohater Miyamoto Musashi jest równie stoicki, co super fajny, do tego stopnia, że zacząłem się zastanawiać, czy samuraj mógłby być dla mnie zawodem, gdy dorosnę.

Jak dotąd spotkałem tylko jednego bossa i pomyślałem, że nie zdradzam spoilerów, ale jeśli ten element jest jakimkolwiek dowodem, to też będzie jednym z najważniejszych momentów.

Jeśli mam coś narzekać w grze, to na angielskie głosy. Japońskie media to niełatwe dubbingowanie i często się to tak bardzo gubi. Zwłaszcza w grach skupionych na typowych japońskich zjawiskach takich jak ta (albo na przykład Yakuza/Like a Dragon) jest to szczególnie ważne. I... angielskie głosy są niestety poniżej standardu, a japońskie absolutnie znakomite.

Potem chcę zadać cios grafice i dźwiękowi. Capcom korzystał z silnika RE i zrobił to naprawdę dobrze, połączone z dobrym projektem – a do tego nadal gram na Switcha 2.

Onimusha: Way of the Sword wydaje się grą, na którą liczyłem od dwóch dekad.

Już wcześniej wyglądało to dobrze, ale już wcześniej zawiedliśmy się w grach, które nie spełniały standardów. Ale... czasem gry spełniają oczekiwania, a Orbitals jest całkiem przyjemnym przykładem do takich gier.

To naprawdę mokry sen dla każdego, kto dorastał z anime, które można było kupić na szwedzkich stacjach benzynowych w latach 80., zwłaszcza Starzinger. Muzyka jest na poziomie (to JEST stare anime), design jest niewiarygodnie piękny, a rozgrywka tak wymagająca, że wciąż daje pewien opór przy gryzieniu.

Nie sposób nie porównywać się do gry Hazelight, zwłaszcza że została stworzona pod kierownictwem weterana Hazelight, Jakoba Lundgrena. Wygląda to jak gra, którą Hazelight mógłby wydać, gdyby stacjonował w Japonii – a nie ma, więc to powiew świeżości, który oferuje coś nowego dla wszystkich fanów kooperacji (nie ma tam trybu dla jednego gracza), co na pewno spodoba się fanom It Takes Two i Split Fiction.

Nie jest też tak hojny w prowadzeniu za rękę, co oznacza, że możesz odkrywać więcej samodzielnie. Po prostu staje się bardziej ekscytujące i trudne rozwiązać liczne zagadki, które napotykasz, co jest tylko pozytywne.

Więc... daliśmy Orbitals ocenę osiem, ale myślę, że dałbym mu nawet dziewięć. Jestem przekonany, że będzie walczyć o kilka kategorii w The Game Awards, między innymi za najlepszą scenografię, najlepszą ścieżkę dźwiękową i muzykę (klasyczne walki z bossami w wersji drukowanej, a jeszcze bardziej prawdziwe anime) oraz o najlepszą grę rodzinną.

Jeśli masz Switch 2, to kup – to jest to, czego potrzebujesz.

Najlepszy co-op roku, a może także najlepsza okładka roku?

Coraz częściej staram się korzystać z list życzeń przed sprzedażą gier, żeby móc wybrać gry, które chcę, w dobrych cenach i nie musieć sam bezmyślnie surfować. Jeśli to gry, które chcę, ale mają kilka lat na karku i są ponadczasowe, zwykle czekam, aż osiągną poziom, któremu nie będę mógł się oprzeć.

Podczas wyprzedaży, która obecnie trwa na Switcha i Switcha 2, znalazłem dwie takie gry i uważam, że są tak dobre, że warto napisać na blogu podwójną dawkę wskazówek. Oto one, szybko znajdź okazję!

• Mega Man 11 (43 SEK) – Najnowsza gra z serii została wydana w 2018 roku i jest najlepiej sprzedającą się ze wszystkich. I jest to całkowicie zasłużone. To cudownie kolorowa i idealnie wymagana gra Mega Man w klasycznej wersji, która wciąż czuje świeżość. Idealna gra zarówno na telewizorze, jak i przenośnej, a także taka, która nie zestarzała się ani o dzień od premiery. Dodatkowo Acid Man to jeden z najbardziej zaciekłych bossów Mega Mana w historii.

• Streets of Rage 4 (65 SEK) – Bijatyka to prawdopodobnie gatunek o najwyższych standardach. Wydaje się, że to gra, którą niemal automatycznie wciąga się do prowadzenia, o ile masz partnera u boku (najlepiej obok siebie na kanapie przy telewizorze). W Streets of Rage 4 Dotemu, Lizardcube i Guard Crush Games zdołały zrobić niemal niemożliwe – odtworzyć magię serii, której nie widzieliśmy dymu od ponad 25 lat. Nie będziesz miał więcej frajdy niż w kooperacji, gdy uderzasz ludzi w pysk.

Dwa absolutne niezbędne elementy w twojej kolekcji gier, teraz w okazyjnej cenie. A tak przy okazji... kiedy planujesz sprzedać Live a Live, Square Enix?